Onlangs las ik in NRC Handelsblad een recensie van Flaubert's Buvard en Pécuchet. Een van de reacties daarop sloeg de spijker op de kop. Het verwoede "verzamelen" van feiten uit alle takken van de wetenschap is niet zozeer een intellectuele aangelegenheid, alswel een poging tot afwenden van de verveling. Zolang er geen specifiek doel wordt gesteld en er een kader is waarbinnen men selectief de verzamelde feiten kan plaatsen, kom het neer op doelloos zappen vanuit een lichte paniek.
Ook herinnert het aan het verschil tussen "gourmet" en "gourmand". De gourmet proeft de feiten met kennis van zaken en onderscheidingsvermogen, de gourmand propt zich vol met het geestelijk lekkers.
Met name in het digitale tijdperk zijn er schier eindeloze mogelijkheden om associatief en a-selectief, materiaal te verzamelen. Toegegeven : het vinden van steeds weer nieuwe lekkere hapjes kan opwindend, zelfs verslavend werken.Het gevaar is natuurlijk wèl dat het zich geestelijk volproppen op deze manier resulteert in oververzadiging en een gevoel van onbehagen over het niet-begrepene. Bovendien zakt het merendeel van de copieuze feitenmaaltijd snel weg en wat blijft is slechts een hol gevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten